Zegge&Schrijve
Schrijvers aan het woord over wat hen boeit

Pauline van de Ven                                                                                                         foto: Fleur Speet

 

Levens behoeden voor uitwissen

 

Fleur Speet


Pauline van de Ven: ‘Ik kreeg een prachtig archief in handen, van mijn schoonmoeder, maar het had ook van iemand anders kunnen zijn. In De man met de hoed dramatiseer ik de levensgeschiedenis van haar ouders. Haar vader, Michel Bury, was namelijk de directeur van een grote textielfabriek, opgericht in 1928 in Nijmegen. Gek genoeg zie je daar in de stad weinig meer van terug, terwijl hij de grootste ondernemer van de stad was. Ik had geluk met het archief omdat het heel goed gedocumenteerd was. Niet alleen foto’s en brieven, maar ook tastbare bewijzen en jaarrekeningen vond ik er in terug. Dat oude materiaal raakt me, het leeft, zoals deze inentingspapieren uit 1920 van toen Michel naar de oost ging. Levens kunnen sporen nalaten via dode dingen die langer bestaan dan de mensen zelf. De materie overleeft de mens en vertelt diens verhaal.


 Ik kende niemand uit deze documentaireroman, op m’n schoonmoeder na, maar veranderde toch hun namen. Ik vond het bezwaarlijk om mensen onder hun eigen naam een karakter in de schoenen te schuiven dat ze misschien niet hadden. Het blijft interpretatie. Per ongeluk, door een spelfout in een archief, heb ik wel iemand langer laten leven dan het geval was, maar dat liet ik zo omdat de fictie eronder zou lijden als ik dat veranderde. De enorme hoeveelheid bronnen vormden voor mij een prettige aanjager van mijn fantasie. Ik onderzocht bijvoorbeeld het archief van de Effectenbeurs omdat ik de jaarrekeningen in de oorlog wilde opsporen. Dan lijken feiten op het eerste gezicht heel dor, zoals het Singmasterpatent, maar door daar bestuurders in een vergadering over te laten ruziën, komt het tot leven. Het gaf mij de mogelijkheid de geschiedenis binnen de onderneming zelf zichtbaar te maken.

 

Mijn drijfveer ligt in mijn familiegeschiedenis. Mijn moeder overleed jong en liet niets na. Ik heb dat altijd als een groot gemis ervaren; een leven verdwijnt zonder iets tastbaars achter te laten. Terwijl uiteindelijk iedereen natuurlijk uitgewist wordt, wil ik daarom graag levens een tijdje voor uitwissen behoeden. Werken aan een boek als dit is vergelijkbaar met zo’n kindertekening waarbij de punten vaststaan, maar je de lijntjes zelf kunt zetten om een hondje of zo te vormen. Je kneedt de materie, er moet iets uitkomen dat snoet en staart heeft, ook als die er in werkelijkheid niet aanzaten. Maar alles binnen de grenzen. De vaste punten hielpen me bij het fantaseren. Zo kon ik van de feiten wel afleiden hoe de dromen van Michel waren; hij wilde een onderneming opzetten die heel groot moest worden zodat zijn zoons die konden voortzetten. Toen mijn schoonmoeder nog leefde, vroeg ik haar haar levensgeschiedenis op te schrijven. Dat heeft ze zo precies gedaan, en met zoveel krantenknipsels, foto’s en andere documenten uit die tijd, dat ik er een interactief internetboek in zag. Vanaf 14 september is www.demanmetdehoed.nl in de lucht voor iedereen die meer wil weten over de achtergronden uit de roman. Lezers kunnen ook zelf documenten uit die tijd aanhaken. Zo kan iedereen het spoor van het verleden een beetje levend houden.

 

De Man met de hoed is deze week verschenen bij Uigeverij Ad.Donker, ISBN 90 6100 584 1 €24,50